Plakat wystawy

Warsztaty

Pokaz oraz warsztaty ikebany szkoły Ikenobo

czas trwania:  
20.10.2017 - 22.10.2017

Prowadzenie:  
prof. Atsuko Kozai, prezes Oddziału Ikenobo Okayama
Prowadzenie:  
prof. Teruko Miyano, Oddział Ikenobo Okayama
Prowadzenie:  
prof. Mitsuka Araki, Oddział Ikenobo Okayama

O POKAZIE I WARSZTATACH

20 października, godz. 18.00

Prezentacja i pokaz (wstęp wolny)

21 października, godz. 17.00

Warsztaty ikebany (obowiązują zapisy)

22 października, godz. 11.00

Warsztaty ikebany (kontynuacja, obowiązują zapisy)

 

Pokaz i warsztaty tłumaczone z języka japońskiego

 

Warsztaty przeznaczone są dla osób dorosłych.

Wstęp na warsztaty w cenie 50 zł (jednorazowa wpłata)

Liczba miejsc ograniczona; w celu rezerwacji miejsca na warsztaty prosimy o kontakt poprzez mail na adres muzeum@manggha.pl

Po otrzymaniu mailowego potwierdzenia o dostępności miejsc prosimy o dokonanie wpłaty do dnia 19.10.2017 na konto Muzeum Manggha w tytule przelewu proszę podać swoje imię i nazwisko z dopiskiem "ikebana".

 

Dane do przelewu:
Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha
ul. M. Konopnickiej 26, 30-302 Kraków

Nr rachunku: 84 1130 1150 0012 1262 4620 0001
Bank Gospodarstwa Krajowego, O. Kraków

IKEBANA

Japońska sztuka układania kompozycji kwiatowych jest powszechnie znana pod nazwą ikebana („ożywione kwiaty”), chociaż w Japonii określa się ją również mianem kado, czyli „droga kwiatów”. Jak sugeruje ta druga nazwa, ikebana to nie tylko zasady kompozycji - to sposób postrzegania i wizja otaczającego nas świata.

Ikebana powstała w XIV w., ale jej źródeł zwykło się upatrywać w posiadających znacznie dłuższą historię dekoracjach kwiatowych świątyń buddyjskich. Wprowadzenie buddyzmu do Japonii nastąpiło w VI w n.e. Świątynie nowej religii urządzano na wzór chiński, umieszczając przed ołtarzem ofiary z kwiatów zwane kuge. Były to kompozycje układane według ściśle określonych zasad, które przekazali do Japonii mnisi buddyjscy oraz wysłannicy cesarscy, którzy podróżowali do Chin, m. in. Ono-no Imoko, uważany za protoplastę rodu Ikenobo.

Poza rzeczonymi wpływami chińskimi, na powstanie ikebany złożyły się także rodzime, japońskie zwyczaje i wierzenia. Pierwotna religia japońska - shinto zakłada, że duchy oraz bogowie zstępują i wcielają się w rośliny, zwłaszcza drzewa i krzewy. Dlatego też drewno jest stosowane w świątyniach shintoistycznych jako tzw. yorishiro, czyli przedmiot, w który ma zstąpić bóstwo, a gałązki drzew są używane w czasie aktów oczyszczania oraz jako ofiary. 

SZKOŁA IKENOBO

Ikenobo to nazwa najstarszej z istniejących szkół ikebany, a zarazem nazwisko rodu, który tę szkołę założył. Głowa tego rodu od pokoleń sprawowała funkcje kapłańskie w buddyjskiej świątyni Rokkakudo, położonej w obecnym centrum Kioto. Pierwszy zapis w kronikach dotyczący mistrza tej szkoły Ikenobo Senkei pochodzi z 1462r. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że kolejni mistrzowie rodu Ikenobo, mianowicie Senjun, Sen’o, Senko, Sentei oraz Senmei byli twórcami historii ikebany w ogóle. Zasady kompozycji opracowane przez nich kultywowane są po dzień dzisiejszy.

We współczesnej ikebanie szkoły Ikenobo wyróżnia się trzy podstawowe style kompozycji: rikka, shoka (seika) oraz jiyuka. Każdy z nich dzieli się jeszcze na kilka rodzajów, w zależności od zastosowanych materiałów, naczynia, linii czy też przeznaczenia kompozycji.

 

oprac. Małgorzata Dutka