Fundacja Kyoto–Kraków Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz

Realizacja idei budowy Centrum (dziś Muzeum) Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha jest rezultatem zaskakującego łańcucha artystycznych inspiracji, którego początków należy szukać w kolekcjonerskiej pasji i wspaniałomyślności Feliksa Jasieńskiego. W roku 1944, w okupowanym Krakowie, część kolekcji Jasieńskiego wystawiona została w galerii w Sukiennicach i wówczas to ujrzał ją dziewiętnastoletni Andrzej Wajda. Rzeczywistość, jaką niosły pokazane tam dzieła, przemówiła do młodego artysty z niezwykłą siłą, otwierając przed nim świat nowych doznań, i zapadła głęboko w pamięci przyszłego reżysera. Po latach, gdy w roku 1987 artysta został laureatem prestiżowej Nagrody Kioto (Kyoto Prize) Fundacji Inamori, przyznanej mu w uznaniu dla jego twórczości filmowej i teatralnej, Andrzej Wajda wraz z żoną Krystyną Zachwatowicz całą sumę przeznaczył na założenie Fundacji Kyoto–Kraków. Jej celem było wzniesienie w Krakowie budynku z przestrzenią ekspozycyjną dla kolekcji Feliksa Jasieńskiego.

Następnym ogniwem w łańcuchu wydarzeń stała się niewątpliwie działalność Etsuko Takano – wielkiej miłośniczki kina, która od początku kierowania studyjnym ośrodkiem filmowym Iwanami Hali przedstawiała tam filmy Andrzeja Wajdy. Ta znajomość przerodziła się w przyjaźń i zaowocowała niezwykłym oddaniem pani Takano dla sprawy Fundacji Kyoto–Kraków. Dzięki swojej niespożytej energii oraz wysokiej pozycji towarzyskiej i zawodowej Etsuko Takano utworzyła Japoński Oddział Fundacji i pozyskała do współpracy znane w Japonii osoby, zwłaszcza Toshikuniego Yahiro – prezesa firmy Mitsui, który został przewodniczącym, Yoko Ohtake – dyrektorkę Międzynarodowego Festiwalu Filmów Kobiecych, do dziś nadzwyczajnie oddaną sprawom Muzeum Manggha, oraz znaną pisarkę i dziennikarkę Chieko Akiyamę. W ramach Komitetu Organizacyjnego Zbierania Funduszy zorganizowano kwestę w całej Japonii, podczas której dziesiątki tysięcy ofiarodawców zebrało ponad milion dolarów. Związek Zawodowy Pracowników Kolei Wschodniej Japonii za pośrednictwem przewodniczącego Akiry Matsuzakiego przekazał Fundacji następny milion. Wobec takich inicjatyw nie mógł pozostać obojętny rząd Japonii i przekazał Fundacji sumę około trzech milionów dolarów z Polsko-Japońskiego Funduszu Współpracy.

Władze miasta Krakowa i ówczesnego województwa krakowskiego to dalsze ważne ogniwa tego łańcucha. Wskazały one lokalizację, a następnie wojewoda Tadeusz Piekarz i prezydent miasta Józef Lassota nieodpłatnie przekazali Muzeum Narodowemu działkę wybraną przez Aratę Isozakiego. Ten światowej sławy architekt podarował Fundacji swój projekt, co pozwoliło na skierowanie wszystkich pozyskanych środków bezpośrednio na budowę.
Siedem lat po otrzymaniu przez Andrzeja Wajdę Nagrody Kioto Centrum (od 2005 roku Muzeum) Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha zostało otwarte dla publiczności. W ten sposób został osiągnięty cel, jaki Fundacja postawiła sobie w chwili jej założenia.

Przez pierwsze dziesięć lat, kiedy Centrum Manggha było oddziałem Muzeum Narodowego w Krakowie, Fundacja Kyoto–Kraków Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz zmieniła profil działalności, która od tej pory koncentrowała się na aktywnej popularyzacji kultury japońskiej w Polsce. Od 2005 roku – po pełnym usamodzielnieniu się Mangghi – Fundacja nadal odgrywała ważną rolę, wspierając przede wszystkim działalność edukacyjną Muzeum. Do najważniejszych osiągnięć tego okresu należy wzniesienie budynku Szkoły Języka Japońskiego.

Fundacja Kyoto–Kraków, działając jako organizacja pożytku publicznego, wciąż aktywnie wspiera podejmowane przez Muzeum przedsięwzięcia, a zaangażowanie Fundatorów oraz głos doradczy Zarządu i Rady Fundacji są nie do przecenienia.

Siedziba Fundacji Kyoto–Kraków mieści się w budynku Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha.