Wystawa Eiko Ishioki to pierwsza w Polsce prezentacja jednej z ikon japońskiego designu, najważniejszej projektantki graficznej z Kraju Kwitnącej Wiśni. Z jej bogatej twórczości, obejmującej kampanie reklamowe, realizacje wydawnicze, scenografie teatralne i filmowe oraz reżyserię, na tegorocznej wystawie w Muzeum Manggha prezentowane będą wyłącznie plakaty.

Wystawionych zostanie blisko 80 plakatów należących obecnie do kanonu współczesnego projektowania graficznego w Japonii. Wśród nich te realizowane w ramach kampanii promocyjnych dla PARCO: Don’t stare at the nude, be naked (1975), Girls, be Ambitious! (1975), Nightingale Sings for No One but Herself (1976), Ah, Our Roots! (1977), My dear Superstar (1978), Dressed to kill and no place to go (1980) oraz ilustracyjna seria prac Very Parco (1983).

Na wystawie zobaczyć będzie można również prace do pokazów mody Isseya Miyakego, plakaty reklamowe dla japońskich firm Shiseido oraz Diana, a także plakaty promujące wydawnictwo Kadokawa Shoten. Pokaz dopełnią plakaty do kultowych obrazów filmowych: Niewinne (reż. Luchino Visconti) oraz Koyaanisqatsi (reż. Godfrey Reggio), Czas Apokalipsy, Drakula (reż. Francis Ford Coppola).

Plakaty wychodzące spod ręki dyrektorki artystycznej Eiko Ishioki to perfekcyjnie przemyślane kompozycje wykonywane najczęściej w technice fotograficznej, ale też prace ilustracyjne, do wykonania których zapraszała wybitnych twórców. W plakatach na wystawie będzie można zobaczyć efekt twórczej energii włożony w powstanie każdej z prac, niosącej mocne, osobiste przesłanie ich autorki.

Wszystkie prace pochodzą z kolekcji Galerii Plakatu i Projektowania Muzeum Narodowego w Poznaniu, które pozyskało do zbiorów archiwalne egzemplarze z lat 1968–1993.

Eiko Ishioka (1938–2012)

należy do grona wybitnych postaci japońskiego projektowania, obok m.in. Shigeo Fukudy, Yusaku Kamekury, Kazumasy Nagaia, Kōichiego Satō, Ikko Tanaki, Tadanoriego Yokoo, Kenyi Hary, i jest jedyną kobietą-artystką w dziedzinie projektowania graficznego, która osiągnęła międzynarodowy sukces w tej dziedzinie.

Po zakończeniu studiów na Państwowym Uniwersytecie Sztuk Pięknych i Muzyki w Tokio Ishioka przysłuchiwała się prelekcjom na międzynarodowej konferencji WoDeCo (World Design Conference) w Tokio w 1960 roku. Rok później trafiła do działu reklamy firmy kosmetycznej Shiseido. W 1965 roku, jako pierwsza kobieta, otrzymała nagrodę Japońskiego Klubu Artystów Reklamowych (Japan Advertising Artists Club Award). Pięć lat później założyła własne biuro projektowe Eiko Ishioka Design Office i rozpoczęła działalność jako niezależna projektantka i dyrektorka artystyczna. Odegrała ogromną rolę w kształtowaniu sfery ikonograficznej japońskiego plakatu reklamowego w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku.

Od 1973 roku była zaangażowana w projektowanie i produkcję materiałów towarzyszących, w tym plakatów, reklam prasowych i programów telewizyjnych dla domów towarowych PARCO. Jako dyrektorka artystyczna kampanii reklamowych współtworzyła wizerunek firmy, z którą w pełni się identyfikowała. W swoich pracach zadawała pytanie „Czym jest PARCO?”, a za pośrednictwem plakatów reklamowych kreowała wizerunek współczesnej kobiety w Japonii.

W połowie lat siedemdziesiątych przygotowała również kampanię promocyjną dla wydawnictwa Kadokawa Shoten pod hasłem Woman! Turn off your TV sets!. Projektowała scenografię oraz plakaty i wydawnictwa towarzyszące pokazowi mody Issey Miyake and Twelve Black Women. Przygotowywała również cykl plakatów i scenografię wystawy Leni Riefenstahl: Nuba w 1980 roku w Seibu Art Museum.

W 1980 roku przyjechała do Nowego Jorku już jako uznana artystka w dziedzinie reklamy, która jednocześnie stale wykraczała poza jej ramy. Od tego czasu realizowała wiele projektów w dziedzinie scenografii teatralnej i filmowej, projektowała okładki do płyt, m.in. Milesa Davisa i Björk. Jest autorką ikonicznych plakatów do filmów Niewinne w reżyserii Luchina Viscontiego oraz Czas Apokalipsy Francisa Forda Coppoli. Współpraca z tym ostatnim zaowocowała również projektami kostiumów do filmu Drakula w 1992 roku, za które otrzymała Oscara.