Opowieść o narodzinach i realizacji idei, jaką było powołanie Muzeum Manggha – „japońskiego domu w Krakowie”, jak często określają je Japończycy.

Fragment książki:

Wielki prezent ofiarował Fundacji również Arata Isozaki, jeden z najwybitniejszych współczesnych architektów. W latach dziewięćdziesiątych jego sława dawno przekroczyła granice Japonii. Isozaki zaprojektował między innymi Museum of Contemporary Art w Los Angeles, Guggenheim Museum SoHo w Nowym Jorku, Palau Sant Jordi w Barcelonie czy gmach Daimler-Benz w Berlinie.

Gdy zaś w 1987 roku Arata Isozaki usłyszał, że laureat Kyoto Prize zamierza wybudować w Krakowie „japońskie centrum” – a dowiedział się o tym dzięki Krzysztofowi Ingardenowi, młodemu architektowi z Krakowa, który w latach 1984–1985 pracował w jego tokijskiej pracowni – postanowił ofiarować polskiemu reżyserowi i jego Fundacji projekt owego centrum.

Pierwsze spotkanie Andrzeja Wajdy i Araty Isozakiego nastąpiło w Tokio, po tym jak Wajda odebrał Kyoto Prize. Isozaki obiecał zaprojektować nowoczesny i funkcjonalny budynek muzealny i co najważniejsze – nie zażądał za to honorarium, wynoszącego zwykle dziesięć procent wartości zrealizowanego obiektu. Wyprzedzając więc fakty, powiedzmy, że skoro koszty budowy Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej były na poziomie pięciu milionów dolarów, to projekt Araty Isozakiego wart był pół miliona dolarów.

Wajdowie oraz pani Takano ten królewski dar japońskiego architekta przyjęli z największą wdzięcznością. Bo – jak wspomina Andrzej Wajda – gest Araty Isozakiego miał przesądzić o sukcesie idei budowy pod Wawelem „japońskiego domu”, ponieważ od tej chwili zamierzenie to nabrało w Japonii wielkiego rozmachu.