Bonsai to sztuka, w której za pomocą miniaturowego drzewa uprawianego w specjalnie dobranej donicy przedstawia się symboliczny obraz krajobrazu. To nieustanny proces – pielęgnacja, formowanie i uważna obserwacja – który staje się sposobem na życie w bliskości z rośliną. Każdy etap tworzy opowieść o cierpliwej współpracy z naturą. W japońskiej estetyce bonsai postrzegane jest jako subtelne zaproszenie natury do przestrzeni człowieka, a jego kształt nawiązuje do większych pejzaży oglądanych w przyrodzie, ujętych w małej skali i podlegające ciągłej przemianie.

Autentyczność bonsai rodzi się z uważnej obserwacji drzew w ich naturalnym środowisku i z umiejętności przełożenia tych cech na miniaturową formę. Tworzenie bonsai nigdy nie jest procesem skończonym – drzewo jako żywy organizm, stale się rozwija, zachowując jednocześnie swój indywidualny charakter. Mistrzostwo tej sztuki polega na osiągnięciu równowagi, w której bonsai wygląda jak wiekowe drzewo, a jednocześnie zdaje się nietknięte ręką człowieka.

Każdy okaz to dzieło dojrzewające przez lata, a często przez całe pokolenia. Jego piękno nie tkwi jedynie w wyglądzie, ale także w filozoficznej refleksji, którą niesie – w poczuciu ciągłości, bliskości z naturą i poszukiwaniu doskonałości formy. Bonsai jest więc nie tylko rośliną, lecz także żywą opowieścią o relacji człowieka z otaczającym go światem.

Dwudziesta szósta jesienna wystawa Klubu Bonsai Polska w Muzeum Manggha to spotkanie z naturą ujętą w miniaturze i z tradycją pielęgnowaną od pokoleń. Współpraca Muzeum Manggha z Klubem trwa nieprzerwanie od 1997 roku, wpisując się w historię polskiego bonsai i w nieustanny dialog człowieka z przyrodą