Zapraszamy do zwiedzania muzeum w dniu 15 sierpnia w godzinach 10.00–18.00!
Wystawa

WAJDA 95

Hol główny
06.03.2021 - 31.03.2022

Przygotowanie: Archiwum Andrzeja Wajdy
Z okazji 95. urodzin Andrzeja Wajdy Muzeum Manggha przez dwanaście miesięcy – od marca 2021 do marca 2022 – przedstawia wybrane obiekty z Archiwum reżysera, dokumentujące jego życie oraz pracę twórczą. Każdy kolejny miesiąc będzie pretekstem do pokazania materiałów, które Andrzej Wajda przez całe życie gromadził, a następnie przekazał ufundowanemu przez siebie Muzeum.
   
    

Marzec 2022

Andrzej Wajda jako reżyser filmów dokumentalnych zadebiutował jeszcze na studiach w łódzkiej Szkole Filmowej. Pierwsza etiuda dokumentalna, jaka wyszła spod jego ręki, nosiła tytuł Ceramika iłżecka (1951) i opowiadała o pracy garncarzy z Iłży. Krótki materiał filmowy został opatrzony komentarzem słownym narratora, który przybliża historię iłżeckich rękodzielników.

Cztery lata później reżyser udał się z kamerą do pracowni największego polskiego rzeźbiarza Xawerego Dunikowskiego, gdzie dokumentował jego prace. Film Idę do słońca (1955) miał nowatorski charakter, prezentował bowiem wybrane rzeźby w przestrzeni, m.in. nad morzem. Dunikowski nie wypowiada się w nim ani razu. Po latach Andrzej Wajda żałował, że nie spróbował sportretować rzeźbiarza, oddając głos jemu samemu.

W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowały się m.in. następujące materiały dotyczące obu tych produkcji:

1. Notatki i szkice robocze autorstwa Andrzeja Wajdy, w tym dane o produkcji i szczegóły eksplikacji reżyserskiej.

2. Notes Andrzeja Wajdy z 1948 roku, w którym reżyser opisał swój pobyt w Iłży i spotkania z miejscowymi garncarzami.

3. Fotografie dokumentujące pracę na planie filmu Idę do słońca, w tym ujęcia z plaży oraz z pracowni Xawerego Dunikowskiego.

4. Scenariusz do filmu autorstwa Stefana Flukowskiego i Andrzeja Wajdy z kwietnia 1955 roku.

Listopad – Grudzień

Andrzej Wajda dwukrotnie wystawiał Wesele Stanisława Wyspiańskiego na deskach Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Premiera pierwszej adaptacji sztuki miała miejsce 26 października 1963 roku. Zagrali w niej między innymi: Zofia Więcławówna, Jerzy Nowak, Izabela Olszewska oraz Zygmunt Hübner. Reżyser we współpracy z Jadwigą Wiesiołowską przygotował także scenografię do widowiska. Muzykę do spektaklu skomponował Jerzy Kaszycki. Po raz drugi dramat Wyspiańskiego zagościł w Starym Teatrze w 1991 roku. Najważniejsze role otrzymali: Dorota Segda i Jan Peszek wcielający się w Parę Młodą, Tadeusz Huk grający Gospodarza oraz Jerzy Trela i Krzysztof Globisz, którzy zagrali odpowiednio Poetę i Dziennikarza. Scenografię do spektaklu przygotowała Krystyna Zachwatowicz. Muzykę skomponował Stanisław Radwan. Andrzej Wajda, choć odwoływał się do swojej wcześniejszej realizacji, stworzył dzieło nowatorskie i nasycone współczesnymi wątkami komentującymi wprost otaczającą go rzeczywistość.

W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowały się między innymi:

1.     Notes z 1963 roku, w którym reżyser opisał swoje wrażenia z pobytu w Rydlówce w Bronowicach, gdzie rozmawiał z żyjącymi uczestnikami wesela poety Lucjana Rydla z Jadwigą Mikołajczykówną, które to wydarzenie wykorzystał Stanisław Wyspiański w swoim dramacie.

2.     Egzemplarz reżyserski Wesela, zawierający podkreślenia i komentarze reżyserskie oraz zarys obsady spektaklu.

3.     Karty ze szkicami i notatkami Andrzeja Wajdy, powstałe w 1963 roku, na których twórca umieścił projekty kostiumów bohaterów i opatrzył je swoimi uwagami.

4.     Projekty kostiumów postaci autorstwa Krystyny Zachwatowicz.

5.     Szkic scenograficzny autorstwa Wajdy, prezentujący wnętrze bronowickiej chaty, w której rozgrywa się akcja Wesela wystawianego w Starym Teatrze w latach 90.

Na początku 1973 roku w Teatrze Słowackiego odbyła się prapremiera filmu Wesele. Początkowo reżyser planował zrealizować uwspółcześnioną wizję dramatu Stanisława Wyspiańskiego we współpracy z Jerzym Andrzejewskim. Odpryskiem tej wizji jest zachowana nowela filmowa autorstwa Andrzeja Kijowskiego (późniejszego scenarzysty filmu) z 1963 roku. Po niepowodzeniach związanych z ideą przetworzenia dramatu do społeczno-politycznych realiów Polski Ludowej Wajda postanowił oprzeć się na oryginalnym tekście Wyspiańskiego. Do obsady filmu reżyser zaprosił znanych już sobie z wcześniejszych filmów aktorów: Daniela Olbrychskiego (jako Pan Młody), Wojciecha Pszoniaka (w podwójnej roli Dziennikarza i Stańczyka) czy Andrzeja Łapickiego (w roli Poety). Imponujące zdjęcia sprawiające wrażenie jakby widz sam był uczestnikiem wesela są autorstwa Witolda Sobocińskiego. Autorem muzyki był Stanisław Radwan, kostiumy zaprojektowała Krystyna Zachwatowicz. W roli Panny Młodej zagrała ówczesna studentka warszawskiej PWST Ewa Ziętek, a swego głosu w scenie chocholego tańca użyczył Czesław Niemen.

Z Archiwum Andrzeja Wajdy prezentujemy:

1. Nowele filmową autorstwa Andrzeja Kijowskiego Wesele 1963, którą Wajda odrzucił

2. Notes reżysera z propozycją obsady

3. Projekty kostiumów autorstwa Krystyny Zachwatowicz

4. Album fotograficzny ze zdjęciami

5. Francuską i japońską wersje plakatów filmowych

Noc listopadowa należy do najsłynniejszych przedstawień teatralnych Andrzeja Wajdy. Została wystawiona w 1974 roku na deskach teatru Starego w Krakowie. Tak jak w przypadku słynnych Biesów muzykę skomponował Zygmunt Konieczny. W rolach głównych wystąpili Jerzy Stuhr, Jan Nowicki, oraz Teresa Budzisz-Krzyżanowska. Po kilku latach Wajda przeniósł spektakl do teatru telewizji osadzając akcje dramatu w jej naturalnej scenerii (Łazienki, Belweder).

W spuściźnie reżysera znajdują się:

1. Egzemplarz reżyserski Nocy listopadowej, który Wajda miał podczas realizacji spektaklu telewizyjnego w 1978 roku

2. Szkice i notatki poświęcone wyżej wymienionemu spektaklowi

3. Kolaże autorstwa Wajdy, które przygotował na potrzeby przedstawienia teatralnego w 1974 roku.

4. Projekty kostiumów autorstwa Krystyny Zachwatowicz
Mateusz Matysiak
Archiwum Andrzeja Wajdy

Październik

W październiku pragniemy przybliżyć relacje Andrzeja Wajdy z Jarosławem Iwaszkiewiczem. Twórcy korespondowali ze sobą od początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Pierwszym opowiadaniem Iwaszkiewicza, które Wajda zekranizował, była Brzezina, filozoficzna opowieść o przemijaniu i śmierci. Istotnym elementem są tu nawiązania do symbolicznego malarstwa Jacka Malczewskiego. Główne role powierzył Wajda Danielowi Olbrychskiemu i Olgierdowi Łukaszewiczowi. Autorem mistrzowskich zdjęć wszechobecnej przyrody był operator Zygmunt Samosiuk, muzykę skomponował Andrzej Korzyński.

W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowało się wiele materiałów poświęconych Brzezinie, w tym:

1.     Osiem kart, na których Andrzej Wajda szczegółowo rozpisał dzień po dniu akcję filmu, począwszy od przyjazdu Stanisława do leśniczówki, w której zamieszkuje jego owdowiały brat z córką, aż do momentu śmierci bohatera.

2.     Zbiór opowiadań pisarza (wyd. 1956), w tym Brzezina opatrzona notatkami i licznymi podkreśleniami reżyserskimi.

3.     Listy od Iwaszkiewicza do Wajdy, w których autor pisze: O Brzezinie zawsze myślę z wdzięcznością i z zachwytem, to tak miło, jak dziecko ma swoje własne życie i swój los, już od ojca niezależny, oraz Znowu więc trzeba winszować. Bardzo, bardzo serdecznie ściskam Pana, tym serdeczniej, że to „nasz” film.

4.     Album fotograficzny ze zdjęciami do filmu Brzezina autorstwa Renaty Pajchel.

5.     Francuski plakat do filmu.

W 2009 roku Andrzej Wajda zamyka trylogię Iwaszkiewiczowską filmem Tatarak. I tak jak w Brzezinie reżyser w sposób czytelny odwołuje się do malarstwa Jacka Malczewskiego, tak tutaj interpretuje obrazy amerykańskiego malarza Edwarda Hoppera. Opowiadanie Iwaszkiewicza, zdecydowanie za krótkie na film kinowy, zostało wzbogacone o monolog Krystyny Jandy opisującej cierpienie zmarłego męża, wybitnego operatora filmowego Edwarda Kłosińskiego, oraz krótkie opowiadanie Sándora Máraia Nagłe wezwanie, a także o autotematyczne partie z kręcenia filmu. Tatarak jest dedykowany Edwardowi Kłosińskiemu. Zdjęcia do filmu zostały nakręcone w Grudziądzu.

Z zachowanych materiałów archiwalnych prezentujemy:

        1. Dwa szkicowniki, w których reżyser szkicował i notował swoje uwagi na temat realizowanego filmu.

        2. Egzemplarz reżyserski opowiadania Tatarak z podkreśleniami i notatkami.

        3. Scenariusz filmowy, nad którym reżyser pracował podczas realizacji filmu.

        4. Dwa listy do Olgi Tokarczuk z 2007 i 2008 roku.

        5. Japoński plakat do filmu.

Panny z Wilka
to kolejna adaptacja dzieła Jarosława Iwaszkiewicza, hołd złożony pisarzowi.
Film przedstawia historię Wiktora, który przeżywając kryzys po śmierci przyjaciela, postanawia odpocząć w gospodarstwie wujostwa w Rożkach, nieopodal dworu Wilko. Powrót bohatera w dawne strony sprawia, że ożywają w nim wspomnienia związane z tym miejscem i z osobami, które spotkał piętnaście lat wcześniej. W dworze zamieszkują siostry (wielkie role Stanisławy Celińskiej, Anny Seniuk, Christine Pascal i Krystyny Zachwatowicz), które w przeszłości podkochiwały się w Wiktorze.

Film produkcji polsko-francuskiej otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz został uhonorowany Nagrodą Specjalną Jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku. Andrzej Wajda wykorzystał Pieśni kurpiowskie Karola Szymanowskiego jako przewodni motyw muzyczny filmu.

W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowały się m.in.:

1.     Scenopis filmu Panny z Wilka autorstwa Andrzeja Wajdy i Edwarda Kłosińskiego na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Zawiera podkreślenia, uwagi i szkice reżysera.

2.     Karty z notatkami roboczymi Wajdy, w tym układ scen filmu, szkic scenograficzny, rysunek portretowy jednej z bohaterek oraz rozpiskę akcji filmu.

3.     Listy od Jarosława Iwaszkiewicza do Andrzeja Wajdy. W jednym z nich autor napisał: Jestem wciąż pod wrażeniem Twego filmu i nie przestaję o nim myśleć. Przy tym obleciał mnie prawdziwy strach, że możesz się poczuć urażony moimi drobnymi uwagami. Rzeczywiście jest to śmiałość niebywała robić uwagi tak wielkiemu artyście i tak znakomitemu fachowcowi. Ale upoważniłeś mnie do tego niejako, wciągając do roboty i współpracy w tym znakomitym dziele.

4.     Francuski plakat do filmu autorstwa Romana Cieślewicza.

W jednej z ostatnich scen Panien z Wilka pojawia się sam pisarz, któremu film jest dedykowany. Jarosław Iwaszkiewicz zmarł krótko po jego premierze.
Dominika Bodziony
Archiwum Andrzeja Wajdy

Wrzesień

Muzeum Manggha świętuje przypadającą we wrześniu tego roku setną rocznicę urodzin Stanisława Lema i z tej okazji przygotowało wystawę poświęconą wspólnym projektom krakowskiego pisarza i Andrzeja Wajdy. Reżyser w swojej twórczości wielokrotnie sięgał do literatury i na jej kanwie budował filmowe opowieści. Utwory Lema chciał przełożyć na ekran kilka razy. Wspólnie pracowali nad przedsięwzięciami takimi jak Kongres futurologiczny i Inwazja z Aldebarana, niestety tytuły te pozostały w fazie projektów niezrealizowanych. Obaj artyści wzajemnie cenili swoją twórczość, o czym poświadcza zachowana korespondencja oraz liczne zapiski w notesach.

W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowały się między innymi:

1.     Notesy, w których Andrzej Wajda zapisał: „znałem dwóch ludzi ze znamionami geniuszu – Lema i Kantora”, oraz sugestia reżysera na temat powołania do życia LEMOTEKI. W notatkach z ostatniego roku życia Wajda zapisał, że chciałby powrócić do pomysłu zrealizowania filmu Inwazja z Aldebarana.

2.     Scenariusz jednoodcinkowego filmu telewizyjnego Inwazja z Aldebarana napisany
w 1972 roku.

3.     Napisany przez Edwarda Żebrowskiego szkic scenariusza niezrealizowanego filmu Kongres futurologiczny, na kartach którego Andrzej Wajda zawarł swoje uwagi
i komentarze.

4.     Korespondencja pomiędzy Stanisławem Lemem a Andrzejem Wajdą, w której obaj twórcy podkreślali, jak bardzo cenią swoje dzieła.

5.     Plakat Kuby Sowińskiego do niezrealizowanego projektu Andrzeja Wajdy Inwazja
z Aldebarana.
Dominika Bodziony
Archiwum Andrzeja Wajdy

Sierpień

Film Wałęsa. Człowiek z nadziei, będący zakończeniem trylogii Człowiek z…, wszedł na ekrany polskich kin 4 października 2013 roku. Jednak jego światowa prapremiera odbyła się 5 września na 70. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. Tytułową rolę Lecha Wałęsy zagrał Robert Więckiewicz, w Danutę Wałęsową wcieliła się Agnieszka Grochowska, a we włoską dziennikarkę Orianę Fallaci – znana aktorka Maria Rosaria Omaggio. Wraz z rozwojem fabuły widz poznaje szczegóły z życia przywódcy Solidarności, poczynając od historii krwawo stłumionych strajków w czasie wydarzeń w Gdańsku w grudniu 1970, po sławne przemówienie wygłoszone przed izbami amerykańskiego Kongresu 15 listopada 1989 roku, rozpoczynające się od słów: „My, naród”.

W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowały się między innymi następujące materiały powstałe podczas prac nad filmem:

1.     Pierwsza karta scenariusza filmu Wałęsa napisanego przez Agnieszkę Holland w latach 80.

2.     Telegram od Lecha Wałęsy z życzeniami imieninowymi dla Andrzeja Wajdy.

3.     List z 1989 roku z Wytwórni Filmów Dokumentalnych, w którym pojawia się plan realizacji filmu; dyrektor naczelny Wytwórni zaznaczył w nim, że Andrzej Wajda jest jedyną osobą, która mogłaby się tego przedsięwzięcia podjąć.

4.     Notesy powstałe podczas produkcji w 2012 i 2013 roku, w których reżyser między innymi szkicował portrety Wałęsy oraz spisywał notatki pomocne przy kręceniu filmu. Na uwagę zasługuje zdjęcie dokumentujące charakteryzację Roberta Więckiewicza trzymającego w ręku fotografię młodego Wałęsy.

5.     Replika Medalu Noblowskiego, która posłużyła jako rekwizyt filmowy (Lech Wałęsa otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla w 1983 roku).

6.     Japoński i angielski plakat filmowy.

Film był sześciokrotnie nominowany do Polskich Nagród Filmowych – Orłów, w tym w kategoriach: najlepszy aktor, najlepsza scenografia i najlepsze kostiumy. Wałęsa. Człowiek z nadziei był także polskim kandydatem do Oscara w 2013 roku.
Dominika Bodziony
Archiwum Andrzeja Wajdy

Lipiec

W tym miesiącu prezentujemy wybrane materiały do jednego z najważniejszych filmów reżysera – Człowiek z żelaza, w 40. rocznicę jego premiery (27 lipca 1981). Pomysł filmu powstał wśród stoczniowców podczas dokumentowania przez Wajdę rozmów robotników z rządem w sierpniu 1980 roku. Reżyser, opierając się na scenariuszu Aleksandra Ścibor-Rylskiego, stworzył dzieło kontynuujące wątki fabularne rodziny Birkutów, głównych bohaterów Człowieka z marmuruCzłowiek z żelaza stał się pomnikiem Solidarności. Po latach Wajda wielokrotnie wspominał, iż był to jedyny film zrobiony przez niego „na zamówienie”.

Człowiek z żelaza został entuzjastycznie przyjęty za granicą, otrzymał Złotą Palmę na 34. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes oraz nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego w 1982 roku.

W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowały się m.in. następujące materiały związane z realizacją filmu:

1.  Karty ze szkicami i notatkami roboczymi. Andrzej Wajda szczegółowo rozrysował sceny pod bramą Stoczni Gdańskiej, w tym tę, podczas której syn Birkuta woła do zgromadzonego tłumu, aby nie czytał propagandowych ulotek „kłamstw z powietrza”.

2.  Notesy z notatkami i opisami wydarzeń Sierpnia '80, wśród nich zapis reżysera: „trzeba pisać film Człowiek z marmuru II”, opis wyciętej sceny, w której Maciej Tomczyk wyławia zwłoki działacza opozycji, granego przez Jerzego Trelę, a także notatka na temat zastrzelenia Mateusza Birkuta w czasie zamieszek w 1970 roku oraz szkice z grudnia 1981 roku.

3.    Kalendarz 1981, prowadzony przez Andrzeja Wajdę w czasie produkcji i realizacji Człowieka z żelaza.

4.   Telegramy z gratulacjami dla Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz po zdobyciu Złotej Palmy w Cannes, w tym telegram od Jerzego Kawalerowicza i Zygmunta Wójcika pracujących wówczas na planie filmu Austeria.

5.   Pamiątkowy klaps filmowy.

6.   Dwa plakaty do filmu autorstwa Marcina Mroszczaka i Rafała Olbińskiego.

Czerwiec

Do realizacji Człowieka z marmuru reżyser przygotowywał się od lat 60. ubiegłego wieku. Pierwszy projekt filmu powstał w roku 1963, scenariusz jednak odrzucono ze względów politycznych. Dopiero w 1976 roku Andrzej Wajda otrzymał zgodę na realizację filmu, który ostatecznie wszedł do kin 25 lutego 1977 roku. Główne role powierzył młodym aktorom Krystynie Jandzie i Jerzemu Radziwiłowiczowi. W filmie zagrała również Krystyna Zachwatowicz-Wajdowa, wcielając się w rolę Hanki Tomczyk, żony Mateusza Birkuta – przodownika pracy, wokół którego zawiązuje się cała opowieść filmowa. Muzykę skomponował Andrzej Korzyński. W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowały się następujące materiały dotyczące Człowieka z marmuru:

1. Kilka notesów, w jednym z nich, z 1964 roku znajduje się pierwszy zarys obsady, a w innym, z 1976 – ostateczny dobór aktorów oraz szkic sceny procesu sądowego wzorowanej na Polskiej Kronice Filmowej.

2. Karty prezentujące sekwencję poszczególnych ujęć i kolejność akcji filmu. Wajda szczegółowo rozrysował scenę, podczas której pijany Birkut przemierza dorożką uliczki krakowskiego Rynku w towarzystwie orkiestry cygańskiej, oraz scenę pożegnania bohatera z żoną.

3. Kalendarz z roku 1976 prowadzony przez reżysera podczas prac na planie filmowym.

4. Plakaty do filmu, w tym japoński i perski.

Pod koniec życia Andrzej Wajda tak powiedział w jednym z wywiadów o Człowieku z marmuru: „To jest najlepszy, najbardziej oryginalny scenariusz, jaki miałem do dyspozycji w ciągu swojego długiego życia”. Wątek rodziny Birkutów zostaje kontynuowany przez Wajdę pięć lat później w filmie Człowiek z żelaza.
Dominika Bodziony
Archiwum Andrzeja Wajdy

Kwiecień – Maj

Reżyser w swojej twórczości sięgał po motywy żydowskie, opowiadał historię Żydów polskich, kreśląc skomplikowane relacje łączące Polaków i Żydów żyjących obok siebie. W Archiwum Andrzeja Wajdy zachowało się wiele materiałów powstałych podczas jego prac nad filmami i spektaklami, w których wyeksponowane zostają wątki żydowskie. Prezentujemy zaledwie kilka z nich i są to:

1. Dwie karty zapełnione szkicami i notatkami roboczymi powstałymi podczas prac nad filmem Samson (1961), opowiadającym historię młodego Żyda, który po wyjściu z więzienia trafia wprost do getta. W Archiwum zachował się również plakat do filmu autorstwa Franciszka Starowieyskiego.

2. Zeszyty robocze do filmu biograficznego Korczak (1990), przybliżającego widzom postać Janusza Korczaka – polskiego lekarza żydowskiego pochodzenia, który opiekuje się sierotami i nie zaprzestaje swoich działań nawet po wybuchu wojny. Andrzej Wajda jak zwykle szczegółowo rozrysowywał sekwencje scen umieszczonych później w filmie.

3. Dwie karty z rysunkami oraz bogato ilustrowany, kolorowy szkicownik do Wielkiego Tygodnia – adaptacji filmowej opartej na prozie Jerzego Andrzejewskiego. Główną postacią filmu jest Jan Malecki, który w czasie drugiej wojny światowej ukrywa w swoim domu dawną miłość – Żydówkę Irenę Lilien.

4. Program spektaklu Dybuk, dramatu żydowskiego pisarza Szymona An-skiego, wystawianego przez Andrzeja Wajdę w Starym Teatrze w Krakowie w marcu 1988 roku – scenografię zaprojektowała Krystyna Zachwatowicz – oraz szkicownik będący wynikiem pracy nad wersją prezentowaną w teatrze Habima w Izraelu.
Dominika Bodziony
Archiwum Andrzeja Wajdy

Marzec 2021

Najwcześniejsze pamiątki zachowane w archiwum pochodzą z okresu dzieciństwa. Andrzej Wajda urodził się 6 marca 1926 roku w Suwałkach, niedługo później wraz z całą rodziną przeniósł się do Radomia, gdzie jego ojciec był dowódcą kompanii 72. Pułku Piechoty im. płk. Dionizego Czachowskiego. Z wczesnych lat dziecięcych zachował się bogaty zbiór fotografii przedstawiających przyszłego reżysera w towarzystwie rodziców i brata. Na jednej z nich kilkuletni Andrzej i młodszy od niego o rok brat Leszek siedzą na kolanach matki Anieli i czule tulą się do siebie.

Wajdowie często odwiedzali swych krewnych w Krakowie. Jedna z tych wycieczek została bardzo dobrze udokumentowana – zachowało się kilkanaście zdjęć przedstawiających Andrzeja Wajdę z rodziną spacerujących po Rynku i poznających zakamarki krakowskich uliczek.

Z okresu szkoły do naszych czasów przetrwały również świadectwa i zdjęcia klasowe. Szczególną pamiątką z tamtych lat jest podarowany małemu Jędrusiowi przez babcię niewielki pamiętnik, w którym wpisy „ku pamięci” zamieściły nauczycielki oraz koledzy i koleżanki ze szkolnych ławek.

Obchodzone w tym roku 95. urodziny Andrzeja Wajdy pozwolą na przybliżenie postaci tego Wielkiego Twórcy kina. Jego historia, tak jak każdego z nas, zaczyna się w dzieciństwie.
Dominika Bodziony
Archiwum Andrzeja Wajdy
NEWSLETTER
!Wypełnij to pole
!Wypełnij to pole